—
Η Απάντηση που Έψαχναν οι Επιστήμονες
Για χρόνια, ο ιατρικός κόσμος αντιμετώπιζε ως αίνιγμα το γεγονός ότι περισσότερες γυναίκες παρά άνδρες αναφέρουν χρόνιο πόνο. Οι κλινικοί συχνά απέδιδαν τη διαφορά σε ψυχολογικούς παράγοντες ή σε διαφορετική αντίληψη του πόνου. Ωστόσο, μια πρόσφατη έρευνα του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν έρχεται να ανατρέψει αυτές τις υποθέσεις, αποδεικνύοντας ότι η διαφορά έχει σαφή βιολογική βάση.
Ερευνητές υπό την ηγεσία του Τζόφρι Λόμε, αναπληρωτή καθηγητή φυσιολογίας, ανακάλυψαν ότι ένα υποσύνολο ανοσοκυττάρων, τα μονοκύτταρα, απελευθερώνει μια ουσία που απενεργοποιεί τον πόνο. Τα κύτταρα αυτά είναι σημαντικά πιο ενεργά στους άνδρες, κάτι που εξηγείται από υψηλότερα επίπεδα σεξουαλικών ορμονών, ιδίως της τεστοστερόνης.
Αυτή η ανακάλυψη δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσα από ακαδημαϊκής απόψεως. Έχει βαθύ ανθρώπινο νόημα για εκατομμύρια ανθρώπους που αγωνίζονται καθημερινά με χρόνιο πόνο. Όπως δηλώνει ο Λόμε: «Η διαφορά στον πόνο μεταξύ ανδρών και γυναικών έχει βιολογική βάση. Δεν είναι στο μυαλό σας και δεν είστε πιο ευαίσθητες. Βρίσκεται στο ανοσοποιητικό σας σύστημα».
Πώς Ενεργοποιείται ο Χρόνιος Πόνος
Κατά τη φυσιολογική κατάσταση, οι νευρώνες που διαδίδουν σήματα πόνου παραμένουν αδρανείς. Ενεργοποιούνται μόνο όταν το σώμα δεχθεί ένα έντονο ερέθισμα—όπως όταν χτυπήσουμε το δάχτυλο του ποδιού μας ή πέσουμε από το ποδήλατο. Ωστόσο, σε άτομα με χρόνιο πόνο, αυτοί οι αισθητήρες γίνονται υπερευαίσθητοι και μπορούν να ενεργοποιηθούν ακόμα και από ήπια ερεθίσματα ή χωρίς κανένα ερέθισμα.
Η έρευνα του Λόμε εστιάζει στον ρόλο της ιντερλευκίνης-10 (IL-10), μιας ουσίας που στέλνει σήματα στους νευρώνες να απενεργοποιήσουν τον πόνο. Σε ένα αρχικό πείραμα, ο Λόμε και η ομάδα του παρατήρησαν ότι οι άνδρες είχαν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα IL-10. Αυτό το εύρημα ήταν τόσο σημαντικό που οι ερευνητές αποφάσισαν να το εξετάσουν περαιτέρω με περισσότερες δοκιμές.
Χρησιμοποιώντας μια εξελιγμένη τεχνική, τη φασματική κυτταρομετρία ροής υψηλής διάστασης, διαπίστωσαν ότι τα μονοκύτταρα που παράγουν IL-10 ήταν πολύ πιο ενεργά στους άνδρες απ’ ό,τι στις γυναίκες. Όταν οι ερευνητές μπλόκαραν τις ανδρικές ορμόνες, το αποτέλεσμα αντιστράφηκε, επιβεβαιώνοντας τη σύνδεση μεταξύ ορμονών και ανοσοκυττάρων.
Η Σάρα Λίνστεντ, συνάδελφος του Λόμε από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, επιβεβαίωσε τα ευρήματα σε ανθρώπους που είχαν υποστεί τροχαίο ατύχημα. Και πάλι, το μοτίβο ήταν σαφές: οι άνδρες ανέρρωναν πιο γρήγορα χάρη στα πιο ενεργά τους ανοσοκύτταρα.
Προοπτικές για τη Θεραπεία του Μέλλοντος
Τα ευρήματα αυτής της έρευνας άνοιξαν νέες προοπτικές για την ανάπτυξη θεραπειών. Αντί να προσπαθούν απλώς να μπλοκάρουν τα σήματα του πόνου, οι μελλοντικές θεραπείες θα μπορούσαν να ενισχύσουν την παραγωγή IL-10, επιταχύνοντας έτσι τη φυσική διαδικασία ανακούφισης του πόνου.
Ο Λόμε εκφράζει αισιοδοξία για τις δυνατότητες που ανοίγονται: «Οι μελλοντικοί ερευνητές μπορούν να βασιστούν σε αυτή τη μελέτη. Ανοίγει νέους δρόμους για θεραπείες χωρίς οπιοειδή που στοχεύουν στην πρόληψη του χρόνιου πόνου πριν αυτός γίνει χρόνιος». Παρότι η πρακτική εφαρμογή αυτών των ανακαλύψεων απέχει πιθανώς δεκαετίες, η έρευνα αυτή αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό στην κατανόηση του πόνου και στη δημιουργία πιο αποτελεσματικών θεραπειών για εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.
