Ένας άνθρωπος που φοβόταν το Πάσχα αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους δαίμονές του. Τα παιδικά τραύματα από τις εκκλησιαστικές τελετές και τις πασχαλινές συνήθειες κατέστρεψαν για χρόνια την αγαπημένη γιορτή. Μέχρι που έζησε κάτι που άλλαξε τα πάντα.
Η φobία που χρονολογείται από την Καλλίπολη
Στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, ως μικρό παιδί, ήταν εκτεθειμένος σε σκηνές που του φαινόταν καθοδηγούμενη κολάσις. Τα δυναμιτάκια που σκαγαν κοντά του, οι φλόγες των κεριών, η φωνή του παπά να κηρύσσει — όλα συνέθεταν ένα σκηνικό τρόμου για έναν μικρό εγκέφαλο.
Προσπάθησε να κρυφτεί. Έτρεχε να πιάσει το χέρι της μητέρας του, αλλά αμέσως μετανιώνει, πρέπει να δείξει ατάραχος. Υποκρισία επιβίωσης. Αυτό που τα παιδιά κάνουν καλά.
Με τα χρόνια, το Πάσχα έγινε συνώνυμο με την αναγούλα. Όταν σούβλιζαν το αρνί, κάθισε πάνω από τους καπνούς και ο στομάχος του ξεσηκώθηκε. Η ώρα του φαγητού δεν ήταν γιορτή — ήταν αγώνας. Όταν έφταναν οι λέξεις «Χριστός ανέστη εκ νεκρών», δεν ακούγονταν λατρεία. Ήταν σήμα κινδύνου.
Για να ξεφύγει, έμενε κλειστός στο δωμάτιό του. Η ασφάλεια ήταν εκεί, όχι στην εκκλησία ή στο τραπέζι της οικογένειας.
Το παράξενο που άλλαξε το ενδιάμεσο
Κάποιο Πάσχα συνέβη κάτι ασυνήθιστο. Όχι ένα θαύμα με τη θεολογική έννοια του όρου, αλλά ένα θαύμα της ψυχής και της απελευθέρωσης.
Δεν συμβαίνει συχνά ότι η φοβία εξαφανίζεται απλώς και ξαφνικά. Αλλά μερικές φορές, όταν αντιμετωπίζουμε το κακό που μας στοιχείωνε, όταν το κοιτάζουμε κατάματα και καταλαβαίνουμε ότι έχει μικρυνθεί, ότι δεν είναι τόσο δυνατό όσο στη μνήμη μας — τότε αρχίζει η θεραπεία.
Πασχαλινές περίοδοι δεν θα ξανακρύψει κανείς σε δωμάτιο. Θα κάθισει στο τραπέζι, θα ακούσει τα κάρολα, θα μυρίσει τον καπνό του σουβλά και θα νιώσει ειρήνη. Όχι χαρά ακόμη. Μα ειρήνη.
Και ίσως αυτό είναι το πραγματικό θαύμα του Πάσχα — όχι στον κήρυγμα, αλλά στην ικανότητα του ανθρώπου να γεννιέται ξανά από τα δικά του φοβέρατα.
