Σάντσεθ: Ο πολιτικός που πουλάει ηθική ενώ πουλάει όπλα στην Τουρκία
Υπάρχει ένα είδος ευρωπαϊκής “ηθικής” που εφαρμόζεται μόνο όταν βολεύει. Ο Pedro Sánchez την έχει μετατρέψει σε πολιτικό εργαλείο.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός, πολιτικά πιεσμένος και εξαρτημένος από εύθραυστες εσωτερικές ισορροπίες, επενδύει στη διεθνή ρητορική για να ενισχύσει την εικόνα του. Με φόντο τον πόλεμο στη Γάζα, επιλέγει να στοχοποιήσει το Ισραήλ, αποφεύγοντας την ίδια στιγμή να τοποθετηθεί με την ίδια ένταση απέναντι σε οργανώσεις όπως η Χαμάς.
Και εδώ αποκαλύπτεται η πραγματική αντίφαση.
Την ώρα που η Μαδρίτη υψώνει τον τόνο απέναντι στο Ισραήλ και επικαλείται το διεθνές δίκαιο, η Ισπανία συνεχίζει να διατηρεί στρατιωτικές και εξοπλιστικές σχέσεις με την Τουρκία. Μια χώρα που απειλεί ευθέως ελληνικά νησιά, που διατηρεί στρατεύματα κατοχής στην Κύπρο και που χρησιμοποιεί τη γεωπολιτική ένταση ως εργαλείο πίεσης.
Και δεν σταματά εκεί.
Ο Sánchez επέλεξε από την πρώτη στιγμή μια στάση ανοχής απέναντι στο Ιράν, ένα καθεστώς που χρηματοδοτεί τη Χεζμπολάχ, εξοπλίζει τη Χαμάς και απειλεί ανοιχτά με εξαφάνιση το Ισραήλ. Η σιωπή του σε αυτό το επίπεδο δεν είναι απλώς παράλειψη. Είναι πολιτική επιλογή.
Αυτό δεν είναι ισορροπημένη εξωτερική πολιτική.
Είναι επιλεκτική ευαισθησία.
Ο Sánchez δίνει μαθήματα ηθικής από τη Μαδρίτη, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από μια πραγματικότητα που δεν βιώνει. Δεν έχει πυραύλους στα σύνορά του. Δεν ζει δίπλα σε τρομοκρατικές οργανώσεις. Δεν ξυπνάει με απειλές casus belli.
Η Ελλάδα, αντίθετα, το ζει καθημερινά.
Και γι’ αυτό η στρατηγική της σύγκλιση με το Ισραήλ δεν είναι ιδεολογική επιλογή. Είναι εθνική ανάγκη. Συμφωνίες όπως αυτή για τα πυραυλικά συστήματα PULS, με μεταφορά τεχνογνωσίας, δεν είναι απλώς εμπορικές κινήσεις. Είναι ξεκάθαρο μήνυμα αποτροπής σε μια περιοχή που δεν συγχωρεί αδυναμία.
Όσοι στην Ευρώπη επιλέγουν να ακολουθήσουν τη γραμμή Sánchez, οφείλουν να αναρωτηθούν αν η εξωτερική τους πολιτική βασίζεται σε στρατηγική ανάλυση ή σε εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες.
Γιατί όταν η “ηθική” εφαρμόζεται επιλεκτικά, παύει να είναι ηθική.
Και μετατρέπεται σε εργαλείο.
Και σε αυτή την εξίσωση, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει λάθος.
Η θέση της είναι ξεκάθαρη.
Δίπλα στο Ισραήλ. Χωρίς ταλαντεύσεις. Χωρίς αστερίσκους.
