Συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από τη φωτιά στη Marfin στη Σταδίου, την Τρίτη 5 Μαΐου 2026. Η μνήμη των θυμάτων παραμένει ζωντανή και το αίτημα για δικαιοσύνη συνεχίζει.
Τι ακριβώς συνέβη
Στις 5 Μαΐου 2010 ξέσπασε πυρκαγιά στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin επί της οδού Σταδίου στην Αθήνα. Τρεις εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία: η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών και έγκυος στον τέταρτο μήνα, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, 36 ετών, και η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών. Το κτίριο ήταν παλιό και οι εσωτερικές διεξόδοι περιορισμένες, με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό πολλών εργαζομένων.
Δεκαέξι χρόνια μετά, οι φυσικοί αυτουργοί παραμένουν ασύλληπτοι. Κοινωνικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί και συγγενείς επιμένουν πως οι έρευνες δεν έχουν ολοκληρωθεί και ότι απέμειναν εκκρεμότητες στην ανάκριση.
Αντιδράσεις και πλαίσιο
Από το πρωί πολίτες και πρώην συνάδελφοι αφήνουν λουλούδια στο μικρό μνημείο έξω από το κτίριο στη Σταδίου. Η μητέρα της Αγγελικής, δακρυσμένη, βρέθηκε στο σημείο και δήλωσε πως συνεχίζει να περιμένει δικαίωση.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής, Νίκος Ανδρουλάκης, σε ανάρτησή του τόνισε ότι η μνήμη των θυμάτων αποτελεί ευθύνη και χρέος απέναντι στη Δημοκρατία. Ζήτησε πλήρη διαλεύκανση και απόδοση δικαιοσύνης για την Αγγελική, την Παρασκευή και τον Επαμεινώνδα.
Στον δημόσιο διάλογο επανέρχονται ζητήματα ασφάλειας στα παλιά κτίρια, ευθυνών για την προστασία των εργαζομένων και αξιοπιστίας των θεσμών. Πρώην εργαζόμενοι της τράπεζας περιγράφουν ψυχολογικές επιπτώσεις που συνεχίζονται δεκαετίες μετά.
Τι ακολουθεί / Ανάλυση
Η υπόθεση Marfin παραμένει δείγμα των προκλήσεων στην ασφάλεια χώρων εργασίας και στη λειτουργία των μηχανισμών έρευνας. Η κυβέρνηση καλείται να ενισχύσει την εποπτεία σε κτιριακά πρότυπα και να στηρίξει τις οικογένειες των θυμάτων.
Η σταθερότητα και η διπλωματική διαχείριση τέτοιων ευαίσθητων ζητημάτων συμβάλλουν στην κοινωνική ομαλότητα. Η πίεση για διαλεύκανση παραμένει, αλλά η έγκαιρη απόδοση ευθυνών θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
Οι επόμενες κινήσεις θα πρέπει να συνδυάσουν νομικά βήματα, ενίσχυση ελέγχων στα κτίρια και ψυχολογική στήριξη στους συγγενείς. Η μνήμη των θυμάτων ζητά δράση, όχι μόνο λόγια.
