Στα 80 του χρόνια, ο Φρανσίσκο Ματίας δεν έχει ρεύμα ούτε τρεχούμενο νερό. Ζει στη Βραζιλία και φαίνεται πιο ευχαριστημένος από ότι οι περισσότεροι σύγχρονοι άνθρωποι.
Ένα σπίτι 105 ετών που τον υποδέχτηκε πίσω
Στο μικρό δήμο Υδρολάντια της πολιτείας Σεαρά, τον ξέρουν ως Seu Chiquinho. Το σπίτι του χτίστηκε το 1920 από τον πατέρα του, με παραδοσιακές τεχνικές και λάσπη από την περιοχή.
Πέρασε δεκαετίες στο Ρίο ντε Τζανέιρο, αλλά η πόλη δεν τον κέρδισε ποτέ. Επέστρεψε στο πατρικό σπίτι ακολουθώντας μια εσωτερική ανάγκη που τον παρακίνησε να αναζητήσει τον ρυθμό που του ταίριαζε.
Το εντυπωσιακό; Το σπίτι παραμένει δροσερό το καλοκαίρι και ζεστό τον χειμώνα, χωρίς κανένα σύγχρονο σύστημα. Σαν να προστατεύει αυτόματα αυτόν που ζει μέσα του.
Η καθημερινότητα χωρίς τα σύγχρονα βολέματα
Το νερό το παίρνει κάθε εβδομάδα από ένα πηγάδι. Το μεταφέρει και το αποθηκεύει σε πήλινα δοχεία μέσα στο σπίτι, όπως έγινε για γενιές ολόκληρες πριν από αυτόν.
Το φαγητό του το μαγειρεύει σε ξυλόσομπα. Δεν υπάρχει βιασύνη εδώ, δεν υπάρχει λέξη «γρήγορα». Υπάρχει μόνο το παρόν μέχρι να ολοκληρωθεί το γεύμα.
Ζει μόνος, αλλά ποτέ δεν είναι πραγματικά μοναχικός. Σχεδόν καθημερινά κάποιος περνάει να τον επισκεφθεί, να κάτσει, να κουβεντιάσει. Εδώ ανακαλύπτεις ότι ίσως δεν του λείπει τίποτα από αυτά που θεωρούμε απαραίτητα.
Αυτό που λείπει από τους υπόλοιπους
Όσο εμείς κυνηγάμε την άνεση και τις σύγχρονες ευκολίες, εκείνος έχει κάτι που σπανίζει. Την ηρεμία και την αίσθηση της πληρότητας που έρχεται από μια συνειδητή επιλογή τρόπου ζωής.
Το σπίτι του κρατά ζωντανή μια άλλη εποχή και έναν άλλο τρόπο ύπαρξης. Μια αφήγηση που στέκεται όρθια για πάνω από έναν αιώνα, χωρίς διακοπές.
