Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ ξεπέρασε τα όρια ενός απλού σκανδάλου. Είκοσι πρώην και νυν στελέχη της Ν.Δ. εμπλέκονται στην έρευνα. Τέσσερις επιπλέον δικογραφίες έρχονται από τις Βρυξέλλες, μετατρέποντας το ζήτημα ΟΠΕΚΕΠΕ σε πολιτική κακοκαιρία χωρίς προηγούμενο.
Οι αριθμοί που εξηγούν το μέγεθος της κρίσης
Δύο πρώην υπουργοί μπαίνουν στο κάδρο μέσω άρθρου 86. Άλλοι δύο ερευνώνται παράλληλα. Έντεκα βουλευτές έχουν αιτήματα άρσης ασυλίας. Τουλάχιστον δύο από αυτούς ελέγχονται για κακούργημα, σύμφωνα με πληροφορίες.
Στο Μαξίμου τηρούν χαμηλούς τόνους δημοσίως. Η επίσημη γραμμή λέει: περιμένουμε τις δικογραφίες, εξετάζουμε κάθε περίπτωση χωριστά. Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται σε κερδισμό χρόνου και παρατήρηση του βάθους της ιστορίας.
Αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες για κακούργημα, η διαγραφή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Τίποτα όμως δεν είναι αυτοματοποιημένο σε τέτοια κλίματα.
Γιατί το αφήγημα των «διαχρονικών παθογενειών» κάνει νερό
Ο συνδυασμός των εμπλεκόμενων ονομάτων έχει σαφή πολιτική απόχρωση. Δεν είναι ισομερώς μοιρασμένα. Αυτό κάνει δύσκολο το αφήγημα του «όλοι μαζί τα κάναμε».
Οι πληροφορίες δεν μιλούν για κλασικά ρουσφέτια καθημερινότητας. Περιγράφουν πιέσεις και αιτήματα που βαραίνουν πολύ περισσότερο. Αν αποδειχθούν, δείχνουν λειτουργία κράτους που παρεμβαίνει χωρίς θεσμικά αντανακλαστικά.
Ο Αντώνης Σαμαράς λέει δυνατά αυτά που άλλοι ψιθυρίζουν. Μιλά για «μετάλλαξη» της Ν.Δ. και κόμμα που έχει γίνει συνώνυμο της διαφθοράς. Η κριτική του δεν παραμένει στον Μητσοτάκη, αλλά σηκώνει το κεφάλι της κατά ολόκληρου του κόμματος.
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκει το νήμα στην αποσύνθεση
Το ΠΑΣΟΚ έχει κατορθώσει κάτι σπάνιο: ένα αφήγημα που κουμπώνει με τις εξελίξεις. Οι υποκλοπές δεν ήταν μεμονωμένο ατύχημα αλλά δείγμα λειτουργίας. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ προστίθεται ως δεύτερο επεισόδιο του ίδιου μοτίβου.
Η αξιωματική αντιπολίτευση χρησιμοποιεί την έκφραση «θεσμική εκτροπή» για να περιγράψει το σύνολο. Δεν μιλά για δύο άσχετες ιστορίες, αλλά για μια συνολική εικόνα εξουσίας που πιέζει και παρεμβαίνει.
Ο ανασχηματισμός επιστρέφει στο προσκήνιο με αναγκαιότητα. Σε τέτοιες συνθήκες, κάθε κυβέρνηση χρειάζεται μια «κίνηση». Το ερώτημα είναι αν αυτή θα είναι ουσιαστική ή απλώς καλλυντική.
