Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών έκλεισε δικαστική οδό για έναν πατέρα από τη Ρόδο που ζήτησε αποζημίωση 250.000 ευρώ από το Δημόσιο. Η απόφαση επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση και απέρριψε την έφεσή του, θέτοντας τέρμα σε μια πολυετή δικαστική περιπέτεια που ξεκίνησε το 2013.
Η ιστορία που ξεκίνησε στη Ρόδο
Ένας Έλληνας παντρεύτηκε γυναίκα γερμανικής ιθαγένειας στη Ρόδο στις 27 Δεκεμβρίου 2009. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, που γεννήθηκαν στο νησί στις 18 Μαΐου 2010 και 17 Ιουνίου 2012. Μετά τη διάσπαση της συμβίωσης, προσωρινές δικαστικές αποφάσεις ρύθμισαν την επιμέλεια και τα δικαιώματα επικοινωνίας.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2013 η μητέρα αναχώρησε με τα παιδιά προς τη Γερμανία, δηλώνοντας ότι ήταν ταξίδι διακοπών. Η αναμενόμενη επιστροφή στις 13 Ιανουαρίου 2014 δεν συνέβη και τα παιδιά παρέμειναν στο εξωτερικό.
Μάχη στα δικαστήρια και διεθνής δικαιοδοσία
Ο πατέρας κινητοποιήθηκε άμεσα στα ελληνικά δικαστήρια, ζητώντας την επιστροφή των παιδιών και την αναθεώρηση της επιμέλειας. Παράλληλα αναπτύχθηκαν παρόμοιες διαδικασίες και στη Γερμανία.
Το κρίσιμο σημείο: τα ελληνικά δικαστήρια έκριναν ότι δεν έχουν διεθνή δικαιοδοσία για να δικάσουν το αίτημα, καθώς θεώρησαν ότι η συνήθης διαμονή των παιδιών είχε ήδη μεταφερθεί στη Γερμανία. Η υπόθεση έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο και το 2019 η αναίρεση απορρίφθηκε.
Ο πατέρας στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι ευρωπαϊκοί κανόνες ερμηνεύθηκαν εσφαλμένα και ότι δεν ζητήθηκε προδικαστικό ερώτημα για διευκρίνιση.
Η αγωγή κατά του Δημοσίου και η απόρριψή της
Στις 16 Ιουλίου 2020 ο πατέρας κατέθεσε αγωγή κατά του Δημοσίου στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, ζητώντας 250.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Συνδέσμευσε την αποζημίωση με την ψυχική επιβάρυνση από τις δικαστικές κρίσεις και τον περιορισμό της επαφής με τα παιδιά σε τηλεφωνικές κλήσεις.
Παράλληλα, του είχαν ανοίξει ποινικές διαδικασίες. Σε μία από αυτές υπήρξε καταδικαστική απόφαση πρώτου βαθμού, αλλά στον εφετείο εκδόθηκε αθωωτική απόφαση. Ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι μάρτυρας της κατηγορίας δεν εξετάστηκε, παρότι ήταν παρών και κλητευμένος.
Το πρωτοβάθμιο διοικητικό δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη. Αποφάσισε ότι για τα σκέλη που αφορούσαν παραβίασεις ευρωπαϊκού δικαίου από πολιτικά δικαστήρια, δεν ήταν αρμόδιο να δικάσει. Για τα ποινικά δικαστήρια, δεν υπήρχε νομική δυνατότητα να στηριχθεί αξίωση αποζημίωσης.
Το Διοικητικό Εφετείο επικύρωσε αυτή την απόφαση με την πρόσφατή του κρίση, κλείνοντας τελεσίδικα την δικαστική οδό για τον πατέρα.
