Στις 25 Νοεμβρίου 1927 ο υπουργικός συμβούλιο αποφάσισε για τη σύμβαση οδοποιίας που έθεσε τον οίκο Μακρή στο επίκεντρο. Το ζήτημα της οδοποιίας απασχόλησε την Αθήνα και τη Βουλή τις πρώτες μέρες του Δεκεμβρίου του 1927.
Τι ακριβώς συνέβη
Στον διαγωνισμό για τη μεγάλη σύμβαση οδοποιίας συμμετείχαν τέσσερις προσφορές. Ο οίκος Μακρή συνεργάστηκε με εννέα τεχνικές εταιρείες, ανάμεσά τους η «Αθηνά» και η «Α.Ε.Τ.Ε. Ε. Δερμιτζάκης και Σία». Οι άλλοι υποψήφιοι ήταν ο οίκος Πρεζάνη-Καψαμπέλη, ο Αντώνιος Ραλλίδης και ο Συνεταιρισμός Βορειοελλαδιτών Εργοληπτών. Στη συνεδρίαση της 25ης Νοεμβρίου 1927 αποφασίστηκε ο αποκλεισμός του Ραλλίδη και του Συνεταιρισμού. Ο υπουργός Γεωργίας Αλέξανδρος Παπαναστασίου διαφώνησε δημόσια για την απόφαση και έθεσε ερωτήματα για την επάρκεια των ελληνικών εταιρειών.
Αντιδράσεις και πλαίσιο
Στη Βουλή της 2ας Δεκεμβρίου 1927 ο Παπαναστασίου τόνισε ότι η προσφορά του οίκου Fox ήταν «ασφαλέστερη» λόγω εγγύησης 10.000.000 δραχμών και πρόθεσης ανάληψης ομολογιών 6.000.000 λιρών σε 2–3 μήνες. Βουλευτές επισήμαναν προβλήματα στα υφιστάμενα οδοστρώματα σε Πειραιώς, Πατησίων και Αιόλου. Η αντιπαράθεση αποκάλυψε διαφωνίες για την ικανότητα των εγχώριων τεχνικών εταιρειών και για τη διαδικασία ανάθεσης. Επιπλέον, αναφέρθηκαν δεκάδες υπερεργολάβοι και εταιρείες που δραστηριοποιούνταν την περίοδο 1928–1932, όπως η «Ερέκα», η «ΕΜΟ», και η «Εργοτεχνική» στα Χανιά.
Τι ακολουθεί / Ανάλυση
Η απόφαση του Νοεμβρίου 1927 και οι δημόσιες παρεμβάσεις του Δεκεμβρίου οδήγησαν σε έντονο έλεγχο της διαδικασίας ανάθεσης. Το ζήτημα έθεσε υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία ορισμένων προσφορών και ανέδειξε την ανάγκη σαφών εγγυήσεων για μεγάλα δημόσια έργα. Η εμπλοκή πολλών τοπικών εταιρειών, όπως η «Αθηνά» με διευθυντή τον Ν. Ραγκαβή και η εταιρεία Δερμιτζάκη που εδρεύει στο Ρέθυμνο, δείχνει ότι οι εργολαβίες δεν ήταν υπόθεση μόνο λίγων οίκων. Το επόμενο βήμα ήταν η συνεχιζόμενη κοινοβουλευτική συζήτηση και ο έλεγχος των εγγυήσεων που προσκομίστηκαν από τους υποψήφιους.
