Χαράματα της 21ης Απριλίου 1967, τανκς κατέλαβαν το κέντρο της Αθήνας και ξεκίνησε η χούντα. Ο 15χρονος Βασίλης Πεσλής σκοτώθηκε στην πλατεία Αττικής εκείνο το πρωί.
Τι ακριβώς συνέβη
Στις 21 Απριλίου 1967 τα ξημερώματα ο στρατός ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδας και επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος. Στις 7:10 π.μ. στην πλατεία Αττικής συγκεντρώθηκαν πολίτες για να μάθουν τι συνέβαινε. Ο λοχίας Λυμπέρης Ανδρικόπουλος άνοιξε πυρ προκειμένου να διαλύσει το πλήθος.
Μία σφαίρα βρήκε το κεφάλι του 15χρονου Βασίλη Πεσλή, ο οποίος είχε αρνηθεί να σταματήσει και σωριάστηκε νεκρός. Δύο αστυφύλακες μετέφεραν το νεκρό στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών. Η σορός κατέληξε στο νεκροτομείο και στη συνέχεια καταχωρίστηκε ως «αγνώστων στοιχείων» λόγω της απαγόρευσης κυκλοφορίας.
Το τραύμα που έφερε ο Πεσλής ήταν διαμπερές. Η οικογένειά του τον αναζήτησε την επόμενη ημέρα και παρέλαβε τη σορό με ρητή εντολή να μην ερευνήσει τις συνθήκες θανάτου. Ο Ανδρικόπουλος ισχυρίστηκε ότι πυροβόλησε «στον αέρα» και πως η σφαίρα εξοστρακίστηκε.
Αντιδράσεις και πλαίσιο
Ο αρχηγός του πραξικοπήματος Γεώργιος Παπαδόπουλος παρουσίασε τη «μεταρρύθμιση» ως αναίμακτη. Σε συνέντευξη Τύπου λίγες ημέρες μετά ο ίδιος δήλωσε πως δεν υπήρξαν νεκροί, παρά τις αναφορές για θύματα. Το πρωϊνό της 21ης Απριλίου οι Αθηναίοι άκουσαν στρατιωτικά εμβατήρια και ειδήσεις για την αναστολή άρθρων του Συντάγματος.
Ο θάνατος του Πεσλή έστειλε σοκ στην πόλη. Η εικόνα των τανκς στους δρόμους και τις συγκρούσεις με πολίτες τροφοδότησαν φόβο και αβεβαιότητα. Η απαγόρευση κυκλοφορίας και ο έλεγχος πληροφοριών εμπόδισαν την άμεση καταγραφή των περιστατικών.
Τι ακολουθεί / ανάλυση
Η δολοφονία του Βασίλη Πεσλή έμεινε ως ένα από τα πρώτα δημόσια θύματα της δικτατορίας που κράτησε επτά χρόνια. Το επεισόδιο δείχνει πως οι πρώτες ώρες του πραξικοπήματος συνοδεύτηκαν από βία και συγκρούσεις. Η οικογένεια του νεαρού δεν μπόρεσε τότε να αναζητήσει πλήρη απαντήσεις για τα αίτια του θανάτου.
Η υπόθεση του Πεσλή χρησιμοποιείται σήμερα ως υπενθύμιση της βίας που σημειώθηκε την περίοδο της 21ης Απριλίου 1967. Η έρευνα και η καταγραφή των γεγονότων εκείνων των ημερών συνεχίζουν να απασχολούν ιστορικούς και μνήμη της κοινωνίας.
