Ο Mai Jian, 52 ετών, σήκωσε την ευθύνη για σχεδόν 300 παιδιά στην επαρχία Liaoning. Από το 1995 λειτουργεί το «Dream Home by Mai» στην πόλη Anshan.
Τι ακριβώς συνέβη
Ο Mai Jian εργάζεται ως καθηγητής φυσικής αγωγής στο γυμνάσιο Anshan No. 2. Από το 1995 μέχρι σήμερα έχει υποδεχθεί τουλάχιστον 276 ανήλικους σε ένα οίκημα που νοικιάζει για να ζουν 20–30 παιδιά κάθε φορά. Πολλά από αυτά ήταν ορφανά ή εγκαταλελειμμένα. Για να στηρίξει το εγχείρημα δανείστηκε χρήματα, έκανε έκτακτες δουλειές και ξόδεψε όλες τις οικονομίες του.
Η πρώτη «υιοθεσία» ξεκίνησε όταν πήρε στο σπίτι του έναν μαθητή που έκλεβε για να φάει. Η εμπειρία του Mai ως φτωχό αγροτόπαιδο τον ώθησε να δράσει. Μαζί με τη μητέρα και τους αδελφούς του κρατάει σήμερα μια λειτουργική οικογένεια-στέγη.
Τα αποτελέσματα είναι μετρήσιμα: πάνω από 100 από τα παιδιά απέκτησαν πτυχία ανώτατης εκπαίδευσης. Πολλοί έγιναν επαγγελματίες αθλητές, στρατιώτες, δημόσιοι υπάλληλοι ή πανεπιστημιακοί. Το σπίτι εκθέτει περίπου 1.300 μετάλλια από μαραθώνιους και άλλους αγώνες, απόδειξη της εστίασης στον αθλητισμό.
Αντιδράσεις ή πλαίσιο ή επιπτώσεις
Η τοπική κοινωνία της Anshan εμφανίζεται συγκινημένη και υποστηρικτική. Εκπαιδευτικοί και γείτονες αναγνωρίζουν τον ρόλο του Mai στην κοινωνική συνοχή της περιοχής. Το κράτος δεν έχει αναλάβει πλήρως τη χρηματοδότηση του ξενώνα, γεγονός που αναδεικνύει το κενό στις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες.
Η πρακτική του Mai βασίζεται στην πειθαρχία και τον αθλητισμό. Ο ίδιος δηλώνει ότι ο αθλητισμός διδάσκει αξιοκρατία: «Θερίζεις ό,τι σπέρνεις», λέει συχνά. Η στρατηγική αυτή απέφερε μετάλλια και ευκαιρίες εκπαίδευσης, αλλά και σταθερότητα για παιδιά χωρίς οικογένεια.
Η ιστορία του Mai λειτουργεί ως παράδειγμα διπλωματίας και ανθρωπιάς σε τοπικό επίπεδο. Δείχνει πως ιδιώτες μπορούν να υποστηρίξουν την κοινωνική συνοχή όταν οι δημόσιες δομές δεν επαρκούν πλήρως. Η σταθερότητα που προσφέρει ένα τέτοιο σπίτι έχει θετικά αποτελέσματα στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών.
Τι ακολουθεί / ανάλυση
Το προκείμενο εγχείρημα απαιτεί πόρους για να διατηρηθεί. Ο Mai συνεχίζει να νοικιάζει τη μεγάλη κατοικία και να αναλαμβάνει οικονομικό βάρος. Χρειάζονται δομές συνεργασίας με τοπικούς φορείς και ιδιωτική στήριξη για να επεκταθεί ή να σταθεροποιηθεί η λειτουργία.
Αντίστοιχα μοντέλα μπορούν να πολλαπλασιαστούν με σωστή αξιολόγηση και κρατική ενίσχυση. Η Ελλάδα βλέπει διεθνώς τέτοιες πρωτοβουλίες με ενδιαφέρον, καθώς προωθούν την κοινωνική ένταξη και την ασφάλεια για ευάλωτες ομάδες.
Ο Mai παραμένει ενεργός. Δηλώνει ότι δεν θέλει χρήματα ως σκοπό, αλλά θέλει τα παιδιά να έχουν ευκαιρίες και ήθος. Η πρακτική του δείχνει πως η ανθρώπινη αφοσίωση μπορεί να μεταμορφώσει ζωές σε μεγάλη κλίμακα.
