Ο Εμίλιο Μεντίνα στην επαρχία Σόρια της Ισπανίας καλλιέργησε ξανά ντομάτα του 1916. Η αναβίωση έγινε μετά από χρόνια φροντίδας και αποθήκευσης σπόρων.
Τι ακριβώς συνέβη
Ο Εμίλιο Μεντίνα βρήκε παλιούς σπόρους και τους φύτεψε στην αυλή του στη Σόρια τον περασμένο χρόνο. Δημιούργησε και διαχειρίζεται τράπεζα σπόρων με πάνω από 1.000 τοπικές ποικιλίες. Επέλεξε τα πιο υγιή φυτά, μάζεψε σπόρους και επανέλαβε τον κύκλο για να διατηρήσει τη γενεαλογία της ντομάτας του 1916. Χρησιμοποιεί παραδοσιακές τεχνικές βλάστησης και εναλλαγή στο χωράφι για προσαρμογή στο εξωτερικό περιβάλλον.
Αντιδράσεις και πλαίσιο
Η επαναφορά του σπόρου προκάλεσε ενδιαφέρον σε τοπικές κοινότητες και μικρούς παραγωγούς. Οι παλιές ποικιλίες δείχνουν μεγαλύτερη αντοχή στην ξηρασία και στη ζέστη, σύμφωνα με την εμπειρία του Μεντίνα. Η γεύση περιγράφεται ως πιο πλούσια σε σχέση με τις εμπορικές ντομάτες που προορίζονται για μεταφορά. Η πρακτική ενίσχυσε τη συζήτηση για τη σημασία των τοπικών ποικιλιών στη διατροφική ποικιλία και την ανθεκτικότητα των καλλιεργειών.
Τι ακολουθεί / Ανάλυση
Ο Μεντίνα σχεδιάζει να συνεχίσει τη διατήρηση και την ανταλλαγή σπόρων με γείτονες και ηλικιωμένους αγρότες. Η τράπεζα σπόρων του λειτουργεί και ως αποθετήριο αλλά και ως ενεργή μονάδα αναπαραγωγής. Σε επόμενα βήματα προγραμματίζει δοκιμές προσαρμογής σε διαφορετικά εδάφη της Σόρια μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Η μέθοδος του τονίζει τη σημασία της διατήρησης γενετικής ποικιλότητας για μικρούς παραγωγούς.
