House of Polpa: Σπίτι από ντομάτες στο Μιλάνο

admin
Χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά

Στη Milan Design Week το House of Polpa μεταμόρφωσε την κονσέρβα ντομάτας σε βιωματικό χώρο. Η εγκατάσταση στήθηκε κάτω από το Portico del Richini στο Μιλάνο τον Απρίλιο.

Τι ακριβώς συνέβη

Το αρχιτεκτονικό γραφείο Carlo Ratti Associati συνεργάστηκε με τη Mutti για το project House of Polpa. Περίπου 20.000 κονσέρβες Polpa στοιβάχτηκαν σε κυλινδρική μορφή κάτω από το πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Η κατασκευή στηρίχθηκε σε μεταλλική υποδομή που επέτρεπε την ασφαλή τοποθέτηση και τη σταδιακή αφαίρεση των κονσερβών. Στο εσωτερικό κατασκευάστηκε ξύλινη πεζογέφυρα που οδήγησε τους επισκέπτες μέσα στην εγκατάσταση. Το δάπεδο έγινε με ρητίνη Mapei αναμεμιγμένη με φλούδες και υπολείμματα ντομάτας από την παραγωγή της Mutti. Η εγκατάσταση λειτουργούσε ως διαδρομή όπου οι επισκέπτες μπορούσαν να αγγίξουν και να αφαιρέσουν κονσέρβες.

Αντιδράσεις και πλαίσιο

Η παρουσία του έργου συγκέντρωσε πλήθος επισκεπτών και σχολιασμό στα μέσα που καλύπτουν το Fuorisalone. Οι θεατές σχολίασαν την αισθητική χρήση του κόκκινου ως μοτίβο και το παιχνίδι κλίμακας. Το project έφερε σε πρώτο πλάνο την παραγωγή τροφίμων και τη χρήση παραπροϊόντων, καθώς το δάπεδο περιείχε υπολείμματα της ντομάτας. Ο Carlo Ratti, καθηγητής στο MIT, έχει στο παρελθόν συνδέσει την τεχνολογία με την υλικότητα του χώρου, και εδώ υλοποίησε αυτήν την προσέγγιση με τρόπο προσβάσιμο στο κοινό. Η συνεργασία με τη Mutti έδωσε στο έργο εμπορική αναγνωρισιμότητα χωρίς να το περιορίζει σε απλό διαφημιστικό stand.

Τι ακολουθεί / Ανάλυση

Η εγκατάσταση σχεδιάστηκε ως προσωρινό έργο και προβλέφθηκε η σταδιακή αποδόμησή της. Η μεταλλική υποδομή επέτρεψε την ασφαλή απομάκρυνση των κονσερβών και την αξιοποίηση των υλικών. Το project θέτει ερωτήματα για την αξιοποίηση βιομηχανικών υποπροϊόντων και την κυκλική χρήση υλικών στην αρχιτεκτονική. Πιθανές επόμενες κινήσεις περιλαμβάνουν παρόμοιες συνεργασίες μεταξύ εταιρειών τροφίμων και δημιουργικών γραφείων. Το House of Polpa δείχνει πως καθημερινά αντικείμενα μπορούν να γίνουν δομικά στοιχεία σε δημόσιους χώρους και να προκαλέσουν συζήτηση για κατανάλωση και υλικά.

Μοιράσου το άρθρο