Στην Ιαπωνία, το πράσινο φανάρι ονομάζεται «μπλε». Το φαινόμενο εντοπίζεται κυρίως στο Τόκιο και έχει ιστορική βάση.
Τι ακριβώς συνέβη
Για αιώνες η ιαπωνική γλώσσα είχε τέσσερις βασικές χρωματικές κατηγορίες: κόκκινο, λευκό, μαύρο και «ao». Η λέξη «ao» αρχικά σήμαινε μπλε αλλά περιελάμβανε και αποχρώσεις που εμείς θα χαρακτηρίζαμε πράσινες. Η έννοια του «πράσινου» ήρθε αργότερα, στην περίοδο Χεϊάν (794-1185). Το 1968 η Σύμβαση της Βιέννης όρισε το πράσινο ως χρώμα ελεύθερης διέλευσης. Το 1973 η ιαπωνική κυβέρνηση αποφάσισε τα φανάρια να εκπέμπουν γαλαζοπράσινο φως. Η απόχρωση σχεδιάστηκε ώστε να φαίνεται πράσινη σε ξένους, αλλά αρκετά μπλε για να δικαιολογεί την ονομασία «ao» στην ιαπωνική κοινωνία.
Αντιδράσεις ή πλαίσιο ή επιπτώσεις
Οι Ιάπωνες συνεχίζουν να λένε «άναψε το μπλε» όταν το φανάρι τους δίνει το δικαίωμα διέλευσης. Στην καθημερινότητα, γονείς και δάσκαλοι διδάσκουν στα παιδιά αυτή τη λέξη. Οι ξένοι συχνά συγχέονται, αλλά οι τοπικοί οδηγοί κατανοούν άμεσα το μήνυμα. Η επιλογή της γαλαζοπράσινης απόχρωσης βοήθησε την Ιαπωνία να συμμορφωθεί στα διεθνή πρότυπα χωρίς να εγκαταλείψει τη γλωσσική παράδοση. Το αποτέλεσμα είναι πρακτικό: οι φωτεινοί σηματοδότες λειτουργούν με το διεθνές σύστημα κόκκινο-πράσινο, ενώ η γλωσσική ονομασία παραμένει «μπλε».
Τι ακολουθεί / ανάλυση
Η περίπτωση δείχνει τη σύνδεση γλώσσας και καθημερινής τεχνολογίας. Στο άμεσο μέλλον δεν προβλέπεται αλλαγή στην ορολογία. Οι τεχνικές προσαρμογές έγιναν ήδη το 1973. Ενδεχόμενη μεταβολή θα απαιτούσε πολιτιστική και εκπαιδευτική παρέμβαση. Για τώρα, το γαλαζοπράσινο φως παραμένει «μπλε» στην ομιλούμενη Ιαπωνία και «πράσινο» στους διεθνείς οδηγούς.
