Η ιστορία της «Κυράς της Ρω» συγκίνησε την Ελλάδα. Η Δέσποινα Αχλαδιώτη έζησε και πέθανε συνδεδεμένη με τη Ρω και την ελληνική σημαία.
Τι ακριβώς συνέβη
Η Δέσποινα Αχλαδιώτη γεννήθηκε το 1890 στο Καστελόριζο. Το 1924 μαζί με τον σύζυγό της, Κωνσταντίνο, μετακόμισαν στη βραχονησίδα Ρω, σε απόσταση τεσσάρων μιλίων δυτικά του Καστελόριζου και δώδεκα μιλίων από τις τουρκικές ακτές. Η Ρω, επίσης γνωστή ως Άγιος Γεώργιος ή Ρώγη, ήταν μικρή και άγονη. Πέντε χρόνια μετά την εγκατάστασή τους, η Δέσποινα είδε μια τουρκική σημαία στην κορυφή του νησιού. Έκοψε μία γαλάζια κουρτίνα σε τέσσερα κομμάτια και την έραψε πάνω σε ένα λευκό σεντόνι. Με αυτό το αυτοσχέδιο πανί ύψωσε ελληνική σημαία στη Ρω.
Το 1940 ο Κωνσταντίνος αρρώστησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο Καστελόριζο. Η επικοινωνία τότε ήταν δυσχερής. Η Δέσποινα άναψε μεγάλη φωτιά για να ειδοποιήσει ψαράδες, αλλά η βοήθεια καθυστέρησε. Ο Κωνσταντίνος πέθανε και η Δέσποινα τον έθαψε μόνη της στη Ρω. Κατά την Κατοχή επέστρεψε προσωρινά στο Καστελόριζο για να φροντίσει τη μητέρα της που έχασε την όραση. Παρ’ όλα αυτά, επέστρεψε ξανά στη Ρω και έμεινε σχεδόν ολομόναχη για δεκαετίες.
Αντιδράσεις ή πλαίσιο ή επιπτώσεις
Η στάση της Δέσποινας απέκτησε εθνική αναγνώριση. Το 1982, όταν πέθανε σε ηλικία 92 ετών στο νοσοκομείο της Ρόδου, η επιθυμία της έγινε πραγματικότητα. Τάφηκε στο ξερονήσι της Ρω, δίπλα στον ιστό της ελληνικής σημαίας, με τιμές που περιέγραψαν πολλοί ως τιμή εθνικής ηρωίδας. Η παρουσία της ελληνικής σημαίας στη Ρω παραμένει σύμβολο για κατοίκους των νησιών και για επισκέπτες.
Η αφήγηση της ζωής της περιλαμβάνει αριθμούς και τόπους: γέννηση 1890, μετακίνηση 1924, θάνατος 1982 στη Ρόδο, αποστάσεις τέσσερα και δώδεκα μίλια από το Καστελόριζο και τις τουρκικές ακτές. Οι λεπτομέρειες αυτές τόνισαν την απομόνωση και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.
Τι ακολουθεί / ανάλυση
Η ιστορία της Κυράς της Ρω συνεχίζει να διδάσκει. Το παράδειγμά της αναδεικνύει την επιμονή σε μικρά, απομονωμένα σημεία του χάρτη. Η ελληνική σημαία που ράφτηκε στο σπίτι της έγινε σύμβολο παρουσίας και προσήλωσης στη γη της. Φορείς τοπικής μνήμης και κάτοικοι αναφέρονται στη ζωή της σε τοπικές εκδηλώσεις και ομιλίες.
Η Ρω παραμένει σημάδι ιστορίας και μνήμης. Το αφήγημα της Δέσποινας λειτουργεί ως ζωντανή υπενθύμιση των δυσκολιών στη ζωή στα νησιά, αλλά και της αποφασιστικότητας ενός ανθρώπου να μείνει και να φυλάξει ένα κομμάτι γης.
